I can't believe it that this is the last week for Fall semester.

It seem so fast!!! Anyway, it's good for me and everybody

who's still working on the damn Final projects and all damn

assignments in this semester.

Hope u guys have a good holidays and best wishes in the New Year 2007

Merry Christmas & Happy New Year

"เพื่อนดีหาง่าย เพื่อนตายหายาก.....แล้วถ้าจะหาเพื่อนต่างชาติดีๆสักคน....มันคงเป็นอะไรที่หายากสุดๆ ไม่ก็ขึ้นอยู่กับดวงแล้วจิงๆ"

หลายคนอาจจะมีเพื่อนต่างชาติที่น่ารัก นิสัยดี มีน้ำใจ ไม่ไร้มารยาท...สำหรับผู้เขียนก็มีนะ ...เพื่อนๆต่างชาติที่มีส่วนมากเป็น ชาวญี่ปุ่น เกาหลี แล้วก็มี อเมริกันนิดหน่อย...เพื่อนๆที่เคยมีมาล้วนแล้วแต่น่ารัก นิสัยดี มารยาทยามเป็นเลิศ แม้จะต่างชาติต่างภาษา ต่างวัฒนธรรมก็เหอะ....ความรู้สึกดีๆกับเพื่อนต่างชาติดีมาตลอด

จนกระทั่งมาเจอ เพื่อนใน class ที่เรียนด้วยกันช่วง Spring ที่ผ่านมา หนุ่มชาวจีนมาเลย์ ก่าเพื่อนสาวชาวไต้หวัน ที่นิสัยก็ดี(มั้ง) แต่มารยาทห่วยสุดๆ....เพิ่งรู้ว่าสมองระดับนักศึกษาปริญญาโทแล้ว แต่กลับไม่มีสมองคิดเรื่องมารยาทการเข้าสังคม หรือการทำงานกลุ่มเอาซะเลย.... ทำไมน่ะหรอ ก็งานกลุ่มก็ทำเป็นกลุ่ม ต้องคุยงานกันเป็นกลุ่มเป็นภาษากลาง นั่นก็คือภาษาอังกฤษ แต่เพื่อนสองคนนี้ดันคุยงานกันเป็นภาษาจีน แล้วตกลงกันเสร็จค่อยโยนงานมาให้ทำหน่ะสิ.... แรกๆก็ใจเย็นบอกก่าเขาดีๆว่า พวกยูช่วยคุยภาษาอังกฤษหน่อย คุยกันแบบนี้ไอไม่รู้เรื่อง ไอฟังภาษาจีนแมนดารินได้บ้างแต่ไม่เก่งอะไรมาจากไหน...สาวไต้หวันก็หันมาแปลเป็นอังกิดให้ พอสักพัก มันก็เอาใหม่....ไม่รู้มันจามาเรียนกันทำไมที่อเมริกา...อยากคุยจีนกันนักก็ไม่น่าจามาเรียนที่นี่.....เปลืองตังบุพการีแท้ๆ.....เหอๆๆ....

และผลสุดท้ายมันก็ยังคงคิดกันไม่ได้อยู่ดีว่าควรจะคุยงานกลุ่มเป็นภาษาอังกิด ผู้เขียนเลยได้แต่นั่งทำใจ....เอาไงก็เอา....ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของการร่วมงาน...ลาขาดจากกันตรงนี้เลยนะ.....บาย

แต่ก่อนเคยได้ยินใครๆก็ชอบพูดกันว่า 1 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก....เพิ่งจามารู้แจ้งเห็นจิงก็วันนี้อ่ะแหละ หุหุหุ......ทำไมเพิ่งรู้แจ้งน่ะเหรอ? ก็เพราะว่าเพิ่งเข้ามาในบลอคตัวเองดู และเพิ่งสังเกตว่า ครั้งแรกที่เริ่มเขียน intro หัวข้อนี้มันเริ่มเมื่อตอน เดือนมกราคม 2006 แต่นี่มันธันวาคมแล้วนะซิ เพิ่งจาได้ฤกษ์มานั่งเขียนต่อ....จิงๆก็คงอาจจะได้ฤกษ์เขียนช้ากว่านี้ หรืออาจจะเลิกเขียนไปเลยก็ได้ ถ้าไม่มีพี่ชายผู้หนึ่ง ที่จุดประกายเรื่องการเขียนบลอคขึ้นมาอีกครั้ง...ทำให้วันนี้ได้มีโอกาสมานั่งเคาะแป้น นั่งจ๋องอยู่หน้าจอคอมอย่างตอนนี้หรอก.....ขอบคุงค้าบบบพี่น้ำ....